| تبليغات | X |
 |
 |
|
| غزل های ناب نو از شاعران نو+چند غزل بد من |
|
+ نوشته شده در
شنبه 26 اسفند1385ساعت 1:55 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
این غزل اثرخانم فاطمه نجاتی است که اهل فسا هستند و دبیر معارف و به همین مناسبت ما افتخار همراهی ایشون رو در انجمن ادبیمون داریم اگه خدا بخواد در پست بعدی شعر دیگه ای از ایشون رو می بینیم ِ فعلا چون وقت نیست به همین یک شعر اکتفا می کنم
"پرواز تا اوج" الله اكبر لا اله نيت تو بر روي مهرم عكس سبز صورت تو
حي علي معراج چشمان قشنگت نبض نگاهم بسته ي قدقامت تو
سبحان ربي كي تو را مي بينم امروز امروز يعني مي شوم هم صحبت تو؟
آدينه ها سرشارم از شوق پريدن گوشم به نبض خطبه ها از حرمت تو
سجاده ام لبريز شد از جاي پايت باور نداري ، "سجده ي سهو" آيت تو
حالا قضاي اين نمازم گردن كيست؟ اينجا نماز است يا كه صمن خلوت تو
اي آنكه پرواز مرا تا اوج بردي ماشاء لا حول ولا از قوة تو
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 7 اسفند1385ساعت 9:37 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
پيش نماز
آمد درست زير شبستان گل نشست دربين آن جماعت مغرور شب پرست يک تکه آفتاب نه يک تکه از بهشت... حالا درست پشت سر من نشسته است اين بيت مطلع غزلی عاشقانه نیست اين سومين رديف نمازی خيالی است گلدسته اذان و من و های های های الله اکبر و انا فی کل واد ... مست سبحان من يميت و يحيی و لا اله الا هو الذی اخذ العهد فی الست يک پرده باز پشت همين بيت مي کشيم) (او فکر می کنيم در اين پرده مانده است .................................................. سارا سلام...اشهد ان لا اله... تو با چشمهای سرمه ای...ان لا اله ...مست دل می بری که...حی علی ...های های های هر جا که هست پرتو روی حبيب هست بالا بلند ! عقد تو را با لبان من آن شب مگر فرشته ای از آسمان نبست باران جل جل شب خرداد توی پارک مهرت همان شب..اشهدان..دردلم نشست آن شب کبو .. (کبو).. کبوتری از بامتان پريد نم نم نما (نما) نماز تو در بغض من شکست
سبحان من يميت و يحيـــــــــــــی و لا اله الا هو الـــــــــــــذی اخذ العهــــد فی الست سبحان رب هر چه دلم را ز من بريد سبحان رب هر چه دلم را ز من گســــست
سبحان ربی الــ... من و سارا .. بحمده سبحان ربی الــ ... من و سارا دلش شکست سبحان ربی الــ... من و سارا به هم رسیــ... سبحان تا به کی من و او دست روی دست؟ زخمم دوباره وا شد و اياک نستعين تا اهدنا الـصـ ... سرای تو راهی نمانده است مغضوب اين جماعت پر های و هو شدم افتادم از بهشــــــــــــت بر اين ارتفاع پست يک پرده باز بين من و او کشيده اند) ( سارا گمانم آن طرف پرده مانده است
كولي
فهمید دارم حسرتی، داغی، غمــی فهـمید از حجــم اقیــانوس دردم شبنــــــمی فهمید
می گفت یک جــایی دلم دنبال آهویی است فــال مــرا فــهمی نفــهمی مبهــمی فـهـمید
این کـولی زیبــا دو مــاه از ســـال می آمد وقـتی کــه می آمد تمــام کــوچه می فهمید
اوداشـت هفـــده سـال- یا کمــتر- نمی دانم مـی شد از آن رخسـار زرد گنــدمی فهمید
امسـال هــم وقتـی که آمد شهــر غـوغا شد امسـال هــم وقتـی کــه آمـد عالــمی فهمید:
مـو فالـگیرم... اومدم فالت بگــیرم.... هـا فهــمـید دارم اضـطرابی ، ماتـمـی فهــمید
دستــم به دستـش دادم و از تب ،تب سردم بی آنکـه هـذیان بشـنود از مـن کمی فهمید
بخـتت بلـنده... ها گلو! چشمون دشمن کور راز تــونـه گـفــتـم پریـنــو آدمــی فـهـمید
هی گـفت از هـر در سخـن، از آب و آیینه از مهـره مار و طلسم و هر چه می فهمید
بـا اینهـمـه او کــولی خــوبی نخــواهـد شـد هـرچـند از باران چشـمـم نـم نـمی فهمـید
مــی خـــوانــد از آیـیـــنه راز مــاه را امـا یک عمـــر من آواره اش بودم، نمی فهمید
گوش به زنگ می ترسم از صدا که صدا عاشقت بشود این سوت کوچه گرد رها عاشقت بشود
گفتم به باد بگویم تو را ...نه...ترسیدم این گرد باد سر به هوا عاشقت بشود
پوشیده ای سفید،کجا سبز من؟ نکند نار و ترنج باغ صفا عاشقت بشود
بگذار دل به دل غنچه ها ولی نگذار پروانه های خانه ما عاشقت بشود
حالا تو گوش کن به غمم شهربانو تا در قصه هام شاه و گدا عاشقت بشود
بالا نگاه نکن آفتاب لایق نیست می تراينم آن بلند بلا عاشقت بشود
مال منی تو،چنان مال من که می ترسم حتی خدا نکرده خدا عاشقت بشود
خورشید قصه ی مادر بزرگ یادت هست؟ خورشیدمی تو ،ماه چرا عاشقت بشود
وقتی نشسته اینهمه خاکی به پای غمت باز این گدای بی سر و پا عاشقت بشود؟
عمری است گوش به زنگم، چرا؟...که نگذارم حتی درنگ ثانیه ها عاشقت بشود
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 26 بهمن1385ساعت 9:48 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
سلام آدم كه دلش نم مي زند ... باز باران حسي را در من زنده كرد: از كلبه محل كارورزي ام تا ستاد محل سوار شدن سرويس ... دوسال پيش بود و آن روز هم باران مي آمد ( باور كنيد همين حالا مثل يك فيلم كاملا تثبيت شده دارد از جلوي چشمم رد مي شود) ما كه سردمان بود و توي خودمان بوديم پسر بچه اي داشت مي رفت با چتر رنگ رنگش(كه ما ديگر رويمان نمي شود دست بگيريم و معمولا سياهش را داريم) پسرك مي رفت و آواز مي خواند... باران همان باران بود... سوار تاكسي شديم مردي بود تازه پير، همه اش خدا را شكر مي كرد و خطر ناك هم مي راند از خدا مي گفت رزق ...و بي انصافي بعضي راننده ها و ...و دعاي رزقي كه به گردنش بود و ...و تند مي رفت كه زودتر برسد خانه كه خانم نگاهش به در است و توي باران نگران ( حالا رانندگي داخل شهر را درك نمي كنم چرا خطرناك بود؟ شايد خارج از شهر هم مي رفته) گرم صحبت هاي كوتاهش هم كه بودي نياز نبود خيلي دقت كني تا زن و مرد جواني را با يك چتر مشترك ببيني كه ميروند بين اين همه منظره ي معمولي با چراغ روشن عاطفه شان... باران همان باران بود و من دور از خانه دلم نم زده بود... چيزي كه به نظرم جالب بود و شايد حس شعرم رو برانگيخت شايد همين تفاوت ها در دوره هاي سني بود در كنار تفاوت هايي كه ايجاد كرده بود: اين كه هر كسي به نوعي توي يك فازي هستش حالا مهم نيست چطور و به چه حالت ... دوباره لحظه ي رفتن، هواي باراني و سقف كهنه ي يك زن ، هواي باراني دوباره لحظه ي شاعر... و دست كوتاهش ترانه خواندن و رفتن ، هواي باراني مسير مدرسه و كيف و چتر رنگارنگ ترانه خواندن و رفتن ، هواي باراني دو دست يخ زده با هم به دسته ي يك چتر چراغ عاطفه روشن ، هواي باراني نگاه خسته به در جاده خيس و لغزنده دعاي رزق به گردن، هواي باراني ببين چه خيس شدم زير چكمه ي باران چقدر كرده دل من هواي :«"باراني" و خوب... مي گفتم... يخ زده دلم بي تو نشسته روي دل من ، هواي باراني |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 16 بهمن1385ساعت 7:25 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
امام حسين !
محرم مباركت تو با تنهايي ات ، از خود فرا رفتي به تنهايي ولي در خود فرو مانديم ما جمع تماشايي
تو در اندازه هاي ناگزير ما نمي گنجي تو را هم با تو مي سنجيم در عزم و شكيبايي
از اول، آخر كرب و بلايت را چنين ديدم تو و هفت آسمان غربت ، تو يك دشت تنهايي
نواي گريه ي باران، در اين شب هاي بي پايان به سوگ توست، با ما عاشقان گرم همآوايي
از آن روزي كه خونت بر زمين باريد، گرديده تمام خاك ، لبريز از شقايق هاي صحرايي
كسي مثل تو، لفظ عشق را معني نخواهد كرد كسي مثل تو - مثل تو – به اين اعجاز و شيوايي
زلالي هاي ياران تو را تصوير از اين بهتر؟ كه جان دادند در اوج عطش دل هاي دريايي * - به جان تو– كه از تو،غير تو، هرگز نخواهم خواست ولي دستي تهي دارم ، مگر بر من ببخشايي
سهيل محمودي |
|
+ نوشته شده در
جمعه 6 بهمن1385ساعت 6:23 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
سلام عيد همه مبارك
باز هم يك فرصت بيكاري كوچك دست داد تا با دو غزل از خودم به روز كنم : شب ها كه چشم هاي تو را مي كنم مرور از ذره ذره هاي تنم مي كني عبور وقتي كه ذره هاي تنم داد مي زنند من سعي مي كنم بشوم ساكت و صبور بعدش تو اشك مي شوي و قطره مي شوي از چشم هاي بسته ي من مي كني ظهور من زنده ام مطابق قانون علم زيست قلبم كه مي تپد...تپش كور كور كور من زنده ام مطابق قانون علم زيست من زنده ام اگرچه شب و روز "مرد گور- كن" مي كند به بزرگي روح من گور مرا به تنگي كوچكترين قبور * يك فاتحه به شادي روحم بخوان عزيز شب ها كه چشم هاي تو را مي كنم مرور
***
شايد شعور درك زمين را نداشتي يا چشم با ستاره عجين را نداشتي هي بال مي زني بپري ...نه نمي شود تو هيچ وقت بال يقين را نداشتي پاك است خاك جبهه ي فرضي ...تمام شد... باور بكن سعادت مين را نداشتي بنشين...! : فشنگ مشقي تو داد مي زند هرچند نام "خانه نشين" را نداشتي تو تا ابد درون خودت حبس گشته اي چون در گلو صداي "اوين" را نداشتي ويزاي رفتنت دوسه تا رمز يا كريم حتي خداگواه، همين را نداشتي... |
|
+ نوشته شده در
شنبه 9 دی1385ساعت 11:28 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
شاعر و رفتار چهار گانه با زبان: اشاره: در بحث رفتار با زبان به اين نكته بايد توجه كرد كه رابطه شاعر و زبان، رابطها متقابل و دو طرفه است. يعني همان طور كه شاعر، زبان و واژگان را به عنوان مصالح و ابزار اصلي شاعري به خدمت ميگيرد، خود نيز بايد براي رشد و اعتلاي زبان و افزايش قابليتها و توانمنديهاي آن بكوشد. برقراري اين رابطه متقابل، عامل اصلي پويايي، بالندگي و مانايي زبان ادبي است و هر گاه اين رابطه منقطع يا سست شود، زبان دچار فرسايش ميگردد. در بحث رفتار شاعر با زبان اين مولفه نقش تعيين كنندهاي دارد كه در تبيين رفتار چهارگانه شاعر با زبان به آن خواهيم پرداخت. بادقت نظر و تامل در آثار شاعران متقدم و معاصر، به طور كلي به چهار شيوه رفتاري با زبان توسط شاعران بر ميخوريم: رفتار هنجار يا معيار رفتار فرا هنجار رفتار فرو هنجار با زبان رفتار ناهنجار با زبان به نقل از مجله شعر
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1 آذر1385ساعت 6:1 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
شهادت امام جعفر صادق
(ع) رو تسليت مي گم |
|
+ نوشته شده در
جمعه 26 آبان1385ساعت 5:20 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
اين شعر را 16 و 17 آبان 82 سروده بودم و بدون دستكاري در و بلاگ مي گذارم اگر قديمي است و واژه هاي كهنه دارد مال اين است كه توي اين سه سال لياقت اين را و ارزش و سعادت اين را نداشته ام كه براي او كه سراسر عشق و پاكي است چيزي بگويم ... براي اين كه غرق گناه و ناپاكي بوده ام و شايد با غير او و جز در راه او... خواهرم مي گفت :" هميشه شك نداشتم كه صلح امام حسن (ع) و معاويه كار درستي بوده اما يك روز آنقدر در اين زمينه توجيه در برنامه هاي مختلف شنيدم كه با خودم گفتم نكند واقعا امام حسن(ع) اشتباه كرده باشد... شب كه خوابيدم خواب ديدم امامان در دو رديف نشسته بودند و مرد بزرگي كه فكر مي كنم پيامبر (ص) بودند در ميان آنها بود من با همه ي امام ها دست دادم به امام حسن كه رسيدم آنقدر چهره اش خشمگين و ناراحت بود كه نتوانستم با او دست بدهم ..." و حالا مي ترسم نكند كه نتوانم با او دست بدهم نكند نتوانسته باشم باور عظيم اسطوره مانندش را در ذهن بگنجانم نكند نام شيعه اش را داشته ام و نتوانسته ام شيعه اش باشم... علي جان از چه رنجيدي ؟ كه سوي عاشقان رفتي عزيزان را رها كردي، چو اين اشك روان رفتي براي ما در اين دنيا طلوع مهر مي بودي چه شد اي مهربان كاخر چنين نامهربان رفتي سراسر عمر پاكت را فداي راه حق كردي براي بي كسان ماندي ، به تيغ ناكسان رفتي يتيمان را پدر بودي، ز صد حاتم تو سر بودي كجايي اي پدر! گويي چو آن شب ها نهان رفتي به عشق سبز و پاك خود تو عمري زندگي كردي جزاي عاشقي ديدي ولي تا پاي جان رفتي تو مفهوم شهادت را طلوعي تازه بخشيدي چو از محراب آزادي شبي تا بيكران رفتي براي وسعت روحت زمين بسيار كوچك بود خودت يك آسمان بودي ، به سوي آسمان رفتي نيامد بر پر و بالت به غير از سنگ نامردي از اين آوارگي رستي، به سوي آشيان رفتي ببين! از موج ياد تو دلم مانند دريا شد ببين ! درياي خونم را تو تا از اين جهان رفتي علي جان! گرچه ناپاكم، ولي درقصه ي قلبم تو تنها قهرمان بودي كه از اين داستان رفتي |
|
+ نوشته شده در
جمعه 21 مهر1385ساعت 8:36 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
مي زني قدم با اين گام هاي معمولي مانده پشت پاهايت: رد پاي معمولي بستني به دستانت آب مي شود... گرم است خسته اي از اين تكرار، اين هواي معمولي تو دلت نمي خواهد مثل ديگران باشي: ابتداي بي مورد؛ انتهاي معمولي گم شده دلت...شايد، تو خودت نمي داني توي خانه و ماشين - اين دو جاي معمولي- تو بزرگ تر هستي از تمام اين دنيا كرده له تو را در خود: اين فضاي معمولي جور در نمي آيند قطعه هاي اين پازل مردمان عاليقدر، مردهاي معمولي باز هم ز هق هق تو آسمان دلش نگرفت نه... نمي كند كاري اين صداي معمولي مهدی بهرام پور |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1 مهر1385ساعت 7:42 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
"و با چه قيد" كجاست جاي تو در جمله ي زمان كه هنوز... كه پيش از اين؟ كه هم اكنون؟ كه بعد از آن؟ كه هنوز؟
و با چه قيد بگويم كه دوستت دارم؟ - كه تا ابد؟ كه هميشه؟ كه جاودان؟ كه هنوز؟
سوال مي كنم از تو: هنوز منتظري؟ تو غنچه مي كني اين بار هم دهان ، كه هنوز...
چقدر دلخورم از اين جهان بي موعود؛ از اين زمين كه پياپي...و آسمان كه هنوز...
جهان سه نقطه ي پوچي است، خالي از نامت؛ پر از «هميشه همينطور» از « همان كه هنوز»
همه پناه گرفتند در پس «هرگز» و پشت «هيچ» نشستند از اين گمان كه «هنوز»...
ولي تو «حتما»ي و اتفاق مي افتي! ولي تو «بايد»ي اي حسِ ناگهان كه هنوز... *** در آستان جهان ايستاده چون خورشيد؛ همان كه مي دهد از ابرها نشان كه هنوز *** شكسته ساعت و قويم ، پاره پاره شده به جستجوي كسي، آنسوي زمان ، كه هنوز... يك اسم، يادگار كسي كه تو نيستي اسمي به اعتبار كسي كه تو نيستي
زندان -هزار و سيصد و ينجاه و پنج- مرد عكس ِ شماره دار كسي كه تو نيستي
در پارك ، صندلي كنار تو خالي است در فكر او ، كنار كسي كه «تو» نيستي
مردِ مچاله- ساعتِ بيهوده- شهر ِ گيج يك زن، در انتظار كسي كه تو نيستي...
تو مرده اي و چند بلوك آنطرف تري او رفته برمزار كسي كه تو نيستي
نفرين به روزگار تو كه نيستي كسي! نفرين به روزگار كسي كه تو نيستي! كنار پنجره مان، جاي خالي من و تو دهان باز جهان- جاي خالي من و تو
صداي سبز شدن هاي دو گل وحشي به خواب يك گلدان- جاي خالي من و تو
به روي نيمكتِ فصل هاي باراني كنار تابستان – جاي خالي من و تو
***
:جهان بزرگتر از ما شده ست، مي بيني- چه خالي است در آن، جاي خالي من و تو؟
در ايستگاه مه آلوده گم شديم از هم؛ و در قطار زمان ، جاي خالي من و تو...
***
غروب در ساعت – روز صورتي- بر ميز ستاره – در ليوان، جاي خالي من و تو
اتاق و دفتر غمگين و چند خط گريه دو صندليِِ جوان – جاي خالي من و تو محمد سعيد ميرزايي ( از كتاب: مرد بي مورد) "پر نقش تر از فرش دلم بافته اي نيست" گفتم «بدّوّم تا تو همه فاصله ها را» تا زودتر از واقعه گويم گله ها را
چون آينه پيشِ تو نشستم كه ببيني در من اثرِ سخت ترين زلزله ها را
پر نقش تر از فرش دلم بافته اي نيست از بس كه گره زد به گره حوصله ها را
ما تلخي نه گفتنِ مان را كه شنيديم وقت است بنوشيم از اين پس بله ها را
بگذار ببينيم بر اين جغد نشسته يك بارِ دگر پّر زدنِ چلچله ها را
***
يك بار هم اي عشقِ من از عقل مّينديش بگذار كه دل حل بكند مسئله ها را نشسته اند ملخ هاي شك به برگِ يقينم ببين چه زرد مرا مي جوند- سبز ترينم
ببين چگونه مرا ابر كرد – خاطره هايي – كه در يكايك ِشان مي شد آفتاب ببينم
شكستني شده ام اعتراف مي كنم اما - زجنسِ شيشه ي عمرِ توام مزن به زمينم
براي پّر زدن از تو خوشا مرام ِ عقابان كبوترانه چرا بايد از تو دانه بچينم؟
*** نمي رسند به هم دستِ اشتياقِ توو من كه تو هميشه هماني كه من هميشه همينم محمد علي بهمني (از كتاب:گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود)
***
اينجا كه دست يأس به ايمان نمي رسد با يك صليب قصه به پايان نمي رسد
وقتي صليب ِسرخ بيايد به روح من اين زخم ها اگرچه به كتمان نمي رسد پرپر نمي شوم كه مرا بال و پر دهند دست كسي به روح ِ من آسان نمي رسد
اين زخم بوي تشنگي ِ سرب مي دهد بويي كه تا به بيني ِ مردان نمي رسد
هرچند عقده هاي بشر باز مي شود هيچ آفتي به حرمت انسان نمي رسد
سردم نمي شود، تو كه از شرق آمدي سرما دگر به اين تن ِعريان نمي رسد
من زنده ام بيا و به قلبم نگاه كن... با يك صليب قصه به پايان نمي رسد
"مهدي بهرام پور"
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 12 شهریور1385ساعت 6:31 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
"تا ابد آري"
قسم به اسم عزيزي كه دوستش داري دوباره گم شده ام بين خواب و بيداري
سكوت وحشي اين لحظه هاي يخ بسته مرور مبهم اين آيه هاي تكراي
تو پر كشيده اي و بال مي زني تا دل درست توي وجود مني كه انگاري براي گفتن تو باز ته كشيده دلم و مي زنم همه اش حرف هاي صنّاري
مني كه مفتخرم همچنان به ايمانم گمان كنم كه دگر مي كنم خودآزاري
چقدر زير نگاهت نفس نفس؟ تا كي؟ ببين چگونه كشيدي مرا به بيگاري
***
شراب خوبِ حرامم! حلال كن، گرمن در اين نوشته ندارم هواي دينداري
اگر كه باز نوشتم كه "دوستت دارم" و اسم اين همه را تو هرآنچه بگذاري :
هميشه خوب و عزيزيّ و گفتنش واجب اگر هميشه « نه » اي ، تا ابد منم : «آري» |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 24 مرداد1385ساعت 10:54 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
حالم بد است با همه ي خنده هاي من
امشب چگونه گريه نكردم؟ خداي من مَردم ، ولي نه كوه ، نه دريا، نه آسمان خيلي دلم گرفته ، دعا كن براي من اين را بدان : هنوز برايم نمرده اي چون فكر مي كني به جهاني جداي من من فكر مي كنم كه تو يك روز مي رسي آخر به حرف هاي دل بي نواي من قرآن! ببخش اگر كه زمن خسته اي دگر سخت است اگر كه : آمدنت پابه پاي من مادر! نگو ، اگرچه بفهمي دل مرا وقتي كه داد مي زند اين را صداي من دارم دوباره آيه و سوگند مي شوم آه اي خدا چه مي شود آخر دعاي من دارد بزرگ مي شود اين درد ها و من... با من نگو، نگو كه جهان نيست جاي من
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 15 مرداد1385ساعت 3:22 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
حالم بد است مثل زنی وقت زایمان حتی کمی کبودتر از بغض آسمان در مغز خط خطی من آماس می کند حس به تو رسیدن و افکار توامان دارد شبیه می شود این ماجرا به فیلم من نقش اولم تو نویسنده ای جوان هر لحظه فکر می کنم انگار مرده ام در قسمت هزارو یکم آخرین پلان شاید سقوط کرده ام از چشم های تو - اینجا شروع می شود آهنگی از بنان - شرمنده ام که قصه کمی تلخ می شود تقصیر من نبود که این زندگی چنان با من ستیز می کند انگار ... بگذریم احساس من گذشته از این حرف و این زمان حسی شبیه زنده بگوری شبیه مرگ در بطن شاعرانه ترین قسمت رمان
***
غزل غزل متلاشی غزل غزل مصدوم كنايههای غلط واژههای بی مفهوم دوباره كاغذ و يك حس نامشخص با خطوط درهم و برهم شبيه سحری شوم مچاله می شود اما ورق ورق آن مرد بلند می شود و ميرود سراغ بوم دوباره بوم سپيدی كه میشود تسليم مقابل غزل چشمهای يك خانوم مقابل غزل و رنگ و حس يك نقاش دوباره بوم سپيدی كه میشود مسموم خطوط منحنی و كج ، سياهی و ترديد و حس صاعقهای با دليل نامعلوم و پاره میشود آن بوم ، ... لحظهای ديگر دوباره بوم ، قلم ، رنگ ، طرح يك خانوم
***
نفس برآمد و شب زير نور اتوبوس دوباره حافظ و يک اتفاق نامانوس و حال من که پريشان شد از تمام غزل منی که سر زده وارد شدم در اين کابوس صدای حافظ شيراز نوحه میخواند به سوگ مرگ من انگار میزند ناقوس چقدر حس قشنگیاست حل شدن در شعر و مرگ در وسط دستهای جالينوس درست مثل سقوط سفينهای در شب و ناگزير شناور شدن در اقيانوس چقدر حس بدی دارم امشب از حافظ اگر چه مثل نفس بود مثل يک ناموس دوباره فال گرفتم دوباره تکراری برای بار هزار و يکم نوشت افسوس
***
تمام تو و خدا در درون اين سيگار که دود میشود و خيس میشود هر بار تمام بغض من و چشمهای غمگينم به ياد روز جدايی و لحظه ديدار هنوز روی همان پله روبروی توام اگر چه بی تو همیشه کنار این دیوار... و تو هنوز همانی شبيه يک افسون و من هنوز همينم نشسته در تکرار فضای خانه پر از دود میشود اما اتاق خالی من از تو میشود سرشار تو ماندهای و خدا از تمام دنـــــيا...نه فقط شبيه تو ماندست سايهای بيدار که انعکاس تو را طرح میزند بر دود و خواب میرود آهسته آتش سيگار
*** يك سوسك توي سينه من وول ميخوردهي زجر ميكشد كه در اين حبس تا ابد بايد كه هي دروغ بگويد كه عاشق است بعد از دروغ گريه كند بعد هم لگد... ديوارهاي خانه كبودند بي شمار ديوارهاي سينه پر از جاي دست رد هي فكر ميكنم كه تواينبار مي روي اما دوباره تويي روي اين جسد هي راه مي روي كه بگويي نمرده اي اما تلاشهاي تو بيهوده است و بد بي خود نشسته ام كه تو آغوش وا كني بي خود نشسته قايق ما روي جزر و مد دارم شبيه مردن يك رود مي شوم رودي كه احمقانه نشسته است پشت سد |
|
+ نوشته شده در
شنبه 14 مرداد1385ساعت 11:35 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
با اینکه در به در شده بودم به خاطرت در مایه خطر شده بودم به خاطرت از بین بچه های به راه پدر فقط من -بدترین پسر-شده بودم به خاطرت-فرزند من نباش و برو خواستگاری اش (مستوجب حذر شده بودم به خاطرت) قهر قبیله را به درک فرض میکنم پیر و نحیف و گر شده بودم به خاطرت حالا به این نتیجه رسیدم که واقعا این چند ساله خر شده بودم به خاطرت
اصلا كميسيون پزشكي براي چه؟ هي وقت جلسه را ندهيد اينچنين هدر نرمال نيست، باز چرا طفره مي رويد؟ آقاي ايكس اهل شر است و جر است وخر آدم نميشود كه به زور دوا و مشت يا با مشاورات پزشكي هزار و يك دارو براي اين كنه تجويز كرده ايد ،هي بستريش كرده و خوابانده ايد و هر هر دفعه آمدست و به ما فحش داده است تيزي زدست و نعره كشيدست و سگ شدست هي پاچه گير خلق شدست و شما هنوز معظل نشسته ايد كه دارو كند اثر؟؟؟ (آقاي پالتو از همه مي خواست زودتر صادر شود گواهي ديوانگي ايكس ديوانه نه مزاحم هر روز راه او ديوانه ،نه كه شاعر تنهاي اين گذر) ......... تصوير بعد...خانم مانتو به عكس ها لختي نگاه كرد و به آقاي ايكس گفت: اين ضربه اي كه خورده به روي سر شما از كود كيست يا كه همين سال پيشتر؟ ؛آقاي ايكس گوشش از اين حرفها پر است آقاي ايكس ضربه مغزي نديده است -درزي كه رد پاش به روي سر من است از كودكيست خانم مانتو ولي اگر آقاي پالتو عكس دلم را گرفته بود تا زخم عشق دختركش را نشان دهد ديگر نه احتياج به آمپول و قرص بود نه من چنين خدازده،مفلوك و در به در ؛؛ يك ماه بعد حكم جنون كثيف ايكس صادر شد و گواهي فوتش...دو ماه بعد مات كميسيون پزشكي نشسته است پالتو ، به فكر دختر ديوانه اش ،پكر
دَدَ تَ تَ تو تو بَتَني باز شد زبان روشن شديم مثل ژيان لك ولك كنان از شير خوارگي كه گذشتيم و كودكي بي ربط يك مقدمه خواندندمان جوان مانند ماكسيماي سياه جناب ايكس درچشم هاي خيره نشستيم ناگهان تيزي زديم و كارد زديم و لگد زديم تابلو شديم در هيجانهاي اين و آن يك روز هم به عكس همه شات و شوت ها عاشق شديم ،شاعر و....ديوانه زنان جداً كه عشق واقعه ناگهاني است جداً كه-دوست دارمت- از آن بتر چنان كه بي خود از خودت بشوي مست بي شراب كه بي پري پرنده بچرخي درآسمان حالا اگر كه كله ات از بمب پر شود يا بغض در بگيردت از دور دست نان جز آن تجسمي كه به آن فكر ميكني چيزي ميان خاطره ات نيست در ميان حتي اگر به واسطه ازدواج خوب جريان زندگيت بيفتد سر زبان تو فكر مي كني و فقط فكر مي كني به اتفاق قبلي يك دختر جوان ،،،،،، پس مرده باد واقعه عشق زنده ها پس زنده باد خاطره عشق مردگان
میریزم از گلوی خیابان به پای هیچ از شب گریز مردم نادان به پای هیچ در خواب این کویر مجازی هزار سال چرخیده ایم در پی طوفان به پای هیچ - من- ایستاده روی درختی پر از کلاغ گیج است این- قناری کر- از صدای هیچ باید به انتظار کدام اتفاق بود؟ خالیست جای حادثه ، خالیست جای هیچ ،،،،،تکرار می شود من بدبخت در زمان من ، دیگر از مسیر همیشه نرو ، بپیچ علي بهمني از وبلاگ گولزنا
***
نه سيم نه دل نه يار داريم پس ما به جهان چه کار داريم ؟ !(( سنايی))صبح ها فقط خواب و عصرها ولنگاری گيج و محو می چرخند روزها ی تکراری يک اتاق؛ چند غزل ؛ چند پاکت سيگار از تمامی دنيا سهم کوچکی داری يک صدی سه تا سکه ؛پاکتی پر از خالی هفته های بی پولی ماههای بيکاری باز شعر ؛ فعلا ًشعر ؛ هفته های حتماً شعر دختران افسرده ؛ مردهای سيگاری آينه به تو تف کرد مرگ را تعارف کرد از وجود منحوست ؛ خسته ای و بيزاری خسته ای از اين بودن خسته ای از اين تکرار فکر کن که کی هستی ... فکر کن که چی داریيک اتاق چند غزل چند فيلتر سيگار ...رامين خواجه پور
من مدتي است ابر بهارم براي تو
روايت اول :انكــــار کن که آمــــدهای در جهان من با يک تم جنــــــــــايی مبهم موافقی ؟ با يک رُمانس عشق ؟ بگو قهرمان من ! اينجا ـــ درون قصهی من ، شهرزاد شب ! بعد از دو قرن آمدهای در زمان من ... ... و راه ميروی دل من تاپ ... تاپ ... تاپ حالا صدای پای شما از زبان من ، بر سطرهای کاغذ من جان گرفت و بعد در خوابی عاشقانه شدی ميهمان من ـــ روايت دوم :من روایام ... ولی وسط خوابهام تو ، مجبور میشوی که بگويی بيان من ، اصلا به ذهنيات شما جور نيست پس ديگر چه جای سنجش سود و زيان من حالا دوباره پای شما ... تاپ ... تاپ ... تاپ هرگام ميروی تو و هر لحظه جان من ! از اين به بعد قصهی ما گريه آور است پيچيده توی خانه صدای « بنان » من روايت سوم :راوي تويي و من كه از اين خواب مي پرم زُل میزنم که اين همـــهی آسمان من اصلا ستاره مثل تو آيا نداشته است؟ يا اشتـــــباه بوده تــم داســـــتان من ؟ اينـــــجا فضا به سود تو تغيير میکند ! بیهوده نيست دغدغهی دوستان من ! راوی تويی... بيا و بريز اين اسيــد را ، در خاطـــــــرات تلخ من و داستان من ، روايت چهارم (آخر)و سنگ خاطرات کسی که نبوده است بر روی آن نوشته شده: ، ..... مرزبان من .... ، ــ در روز مرگ قصهی اين عشق ــ ، ... دفن شد ، بر سنگ جای بوسهی خوانندگان من اين قصه را چه کسی گفته ؟ من ؟ نه! تو ؟ بگذار تا که بسته بماند دهان من ! راوی چه فرق میکند اينکه منم ؟ تويی ؟ ويرانه است بی تو تمام جهان من ... امیر مرزبان ( از وب لاگ آينه) |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 11 مرداد1385ساعت 6:24 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
"غزل چشم هاي تو"
لحن غمگين صداي ناراحت توي حرف «شما»ي ناراحت
غزل چشم هايتان در من اشك ها ، واژه هاي ناراحت
همه ناراحتند ، مي بيني...؟ دهن خسته ، ناي ناراحت
تو به جايي نمي رسي انگار... خسته اند اين دو پاي ناراحت
گله داري تو از خداي خودت و ز دستت خداي ناراحت مي شود شاكي و جهنم و بعد... دو جهانت : دو جاي ناراحت
نه ... خدا رحم مي كند حتما به من و تو ، به «ما»ي ناراحت
خسته از دست حرف هاي من است قلم بي نواي ناراحت
كه نيازي به شعرهايم نيست واضح است اين صداي ناراحت... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 4 مرداد1385ساعت 0:41 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
بگذار من شكسته شوم تو صبور باش جوري بمان هميشه كه انگار هيچ وقت... كاش يكي بود و جواب مي داد چرا شاعره هاي ايراني اينقدر زود سفر مي كنند ، پروين ، فروغ و نجمه زارع ، نجمه زارع شاعري كه در سال1361 در كازرون به دنيا آمد و پس از آن به قم رفت فارغ التحصيل رشته عمران دانشگاه همدان بود و در 20 كنگره سراسري شعر كشور به عنوان نفر برگزيده انتخاب و معرفي شده بود. ويژگي هاي غزل او از زبان آقاي مرزبان چنين است: "غزل وی از نگاه غزل سرایی که در منطقه مرکزی کشور رایج است، اثر می پذیرفت. غزل زارع با ویژگی های خاصش مثل: سپید خوانی ردیف یا چینش کلمات یا استفاده از دایره واژگانی که بیش تر می توان گفت فضایش به فضای شعر مدرن تر می خورد، در چارچوب شعر کلاسیک به بهترین وجه، خود را نشان می داد زبان ویژه و دایره واژگانی مخصوص خود را داشت. اگر بیش تر زنده می ماند، به سبک خاص شخصی اش تبدیل می شد.. باید درباره خصوصیات اخلاقی و تاثیر آن در شعرش گفت. وی بسیار باوقار بود و محجوب و سنگین که این ویژگی ها به کلمات و شعرش هم منتقل شده بود. در شعرش عصیان می کرد، ولی شعر زارع هیج وقت از دایره وقار خارج نمی شد. " و بالاخره در 31 شهريور 1384 در بيمارستان گلپايگاني قم پس از آن كه در اثر تزريق داروي بيهوشي چند روز دچار مرگ مغزي بود در اوج جواني درگذشت... حيف و صد حيف... دنيا به دور شهر تو ديوارْ بسته است مىترسم آخرش تو نيايى و پُر كنند *** خود را اگرچه سخت نگه داری از گناه *** یک درختِ پیرم و سهم تبرها میشوم *** خبر به دورترین نقطهی جهان برسد *** خورشیدِ پشتِ پنجرهی پلکهای من *** بعد از تو سرد و خسته و ساکت تمام روز... *** قلبت که میزند سرِ من درد میکند *** تو نیستی و این در و دیوار هیچوقت... *** تا میکشم خطوطِ تو را پاک میشوی *** دیدمت چشم تو جا در چشمهای من گرفت
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 2 مرداد1385ساعت 1:3 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
" دارم هبوط مي كنم "
حالم خراب مي شود از اين هواي بد از اين همه تعفن لج ، حرف هاي بد
دارم «هبوط» مي كنم از لحظه هاي « تو»مي آيد از « بهشت» دلم هي صداي بد
فهميده ام هنوز نمي خواهي ام چرا هي زوم مي كني تو به اين ادعاي بد؟
دارم خراب مي كنم اين مشق را چه خوب !!!هي راه مي روي تو و اين جاي پاي بد بر روي كاغذ دل من لكه مي شود اينجا درست روي تن لفظ «ما»ي بد
باور نمي كني چقَدَر خسته ام ز «ما»انگار بهتر است همين انزواي بد
دارم فرار مي كنم از « من » ولي چه حيفروئيده است پشت سرم رد پاي بد
اصلا دلم نشد بكنم قصه را تمام آخر ببين بد است چنين انتهاي بد
تا مي زنيم با همه ي ادعايمان اين حرف هاي بي هدف و بي بهاي بد
اين جمله ها كه هرگز و هرگز نمي كشند بيرونمان ز پوچي اين قهقراي بد
اصلا ببين من و تو كه آدم نمي شويم ديگر نياز نيست به اين شعر هاي بد ...مهدی بهرام پور |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1 مرداد1385ساعت 6:54 بعد از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
"اين غيبت سه شانزدهم"
خشكيده بود چشم كسي بر در كلاس خط مي كشيد حوصله را دختر كلاس
ما بي كلاس توي نگاهت، نكن سلام ما بي كلاس پيش شما: نوبر كلاس
ديگر چرا نيامدي امروز، ديرشد باشد ، قبول ماست: شما آخر كلاس
اما كلاس هم كه نشد نان و آب... شد؟ اصلا نرفت توي سرش باور كلاس ...
بعدش نگاه كرد به استاد، چشم او انگار بود در طرف ديگر كلاس
استاد خوب! درس شما درس ما نبود قلب دو تا پرنده كه شد رهبر كلاس
اين غيبتِ «سه شانزدهم» حق او كه هست؟ او را نبسته اند به چيزي سر كلاس
اين فكر ها گذشت و به خواب و خيال رفت گسترده بود پيش كسي بستر كلاس...
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 25 تیر1385ساعت 0:37 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
سه تا غزل نه چندان قديمي و نه چندان جديد از خودم : ۱-
كاغذ سياه مي كند اينجا اشاره ها حالا مرور مي شود از نو گزاره ها
گفتي دوباره سعي كن وسعي مي كنم تكرار مي شوند تمام دوباره ها
فردا دوباره از سر نو چشم توي چشم فردا دوباره تخطئه ي هيچكاره ها
فردا كه ديدمت ... ، نه نمي بينمت كه تو انگار رفته اي به ديار ستاره ها
بعدش تو ناز مي كني و بچه مي شوي من مي روم دوباره به غم ها ، كناره ها
ما فيلم مي شويم و تو تنديس مي بري بي يك حضور در همه ي جشنواره ها
چوپانِ چشم هاي تو بس كه دروغ گفت باور نمي شود دگر اين چشمواره ها
فرقي نمي كند كه براي كه زاده شد در من رباعي و غزل و چارپاره ها
كم كم دگر گزاره ي يك پاك مي شود بعدش مرور مي شود از نو گزاره ها...
۲- نامت ببين كه باز صدا مي كند مرا روحت ببين ز خويش جدا مي كند مرا
باز آن نگاهِ گرمِ پر از حرف هاي خوب محصور چشم هاي شما مي كند مرا
مي گيرد «اختيار» ز دستم دو چشم و بعد تسليم دست حادثه ها مي كند مرا
تنها تويي به خلوت تنهايي ام عزيز! آن حالت غريب كه ما مي كند مرا
آن حالت غريب كه با دست جادويش سرشار شور و نور و خدا مي كند مرا
دريا ترين ِ من! همه ي موج هاي تو غرق سكوت و درد و دعا مي كند مرا
من در كنار پنجره در فكر ديدنت وقتي تمام كوچه صدا مي كند مرا
من در كنار پنجره ام يك تبسمم فكر نبودن تو عزا مي كند مرا
۳-
چه پاياني، عجب تنهايي سردي چه بغضي، غربتي ، شب هاي نامردي
تو باز امشب به خوابم آمدي ، اما بگو خوبم براي من چه آوردي؟
به غير از آن «سكوتِ سنگي ِسنگين» به جز «انديشه» اي ،«غَمپاره»اي ،«دردي»؟
نمي خواهي بگويي؟... صحبتي چيزي نمي خواهم برو... ديوانه ام كردي
منم نقاش پيري ، رنگ مي پاشم به روی تو تو که استاد پروردی
به روی تو که داری رنگ می بازی به روي تو كه داري محو مي گردي
دلم خون شد چرا رنگي نمي گيري؟ بگير آخر: سياهي، قرمزي، زردي
تو داري محو مي گردي بگو با من چرا اينقدر «در من» مبهم و سردي؟
نگو... باشد... ولي يك روز مي ميري و من گم مي شوم در اوج خونسردي
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 21 تیر1385ساعت 2:54 قبل از ظهر توسط مهدی بهرام پور |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
سلام
تشکر می کنم از همه ی دوستانی که به من سر میزنن به خصوص اونا که نظر میدن. من هدفم توی این وبلاگ فراهم آوردن غزلای روز ایرانه البته اونایی که احساس می کنم به دل میشینه . در این میون گاهی شعری از خودمو می بینین یا مقاله ای که به هر حال به نام غزل مربوط میشه. من سعی می کنم از غزلیات شاعران نامی تر استفاده کنم اما اگر شعر خوبی ببینم دیگه شاعر مهم نیست نظرات شما به من کمک می کنه که بهتر و با دلگرمی بیشتر کارم رو پیش ببرم... از همه ی شما ممنونم... |
|
RSS
|
